Kiedy elektromiografia pomaga wyjaśnić drętwienie, mrowienie i osłabienie siły mięśni

Pacjent odczuwa drętwienie i mrowienie w palcach ręki, które nie ustępuje od kilku tygodni. Z czasem dołącza do tego osłabienie siły mięśniowej, co utrudnia utrzymanie przedmiotów i wykonywanie precyzyjnych ruchów dłonią. W takiej sytuacji pojawia się pytanie, czy problem leży w uciśniętym nerwie obwodowym, czy dotyczy uszkodzenia samego mięśnia. Elektromiografia rejestruje aktywność elektryczną układu nerwowo-mięśniowego oraz ocenia szybkość przewodzenia impulsów. Badanie to pomaga zróżnicować zaburzenia przewodzenia, charakterystyczne dla różnego rodzaju neuropatii, od strukturalnych patologii włókien mięśniowych, znanych jako miopatie. Diagnostyka tego typu dostarcza mierzalnych parametrów, które pozwalają zidentyfikować anatomiczne źródło dolegliwości i oddzielić uszkodzenie układu nerwowego od zwykłego przeciążenia aparatu ruchu.

Kiedy konieczna jest diagnostyka elektromiograficzna

Lekarz neurolog lub ortopeda kieruje pacjenta na testy neurofizjologiczne, gdy podstawowe badanie fizykalne nie daje jednoznacznych odpowiedzi. Głównym wskazaniem są przewlekłe zaburzenia czucia, promieniujący ból o charakterze pieczenia oraz nagłe lub postępujące osłabienie siły mięśni w kończynach. Elektromiografia pozwala ocenić stopień uszkodzenia włókien nerwowych w przebiegu przewlekłych zespołów uciskowych, do których należy zespół cieśni nadgarstka, rwa kulszowa czy rwa barkowa. Badanie pomaga zlokalizować miejsce, w którym impuls elektryczny napotyka na fizyczną barierę.

Diagnostyka neurofizjologiczna jest również rutynowo zlecana po przebytych urazach mechanicznych, skomplikowanych operacjach ortopedycznych oraz w ramach oceny następstw udaru mózgu. Weryfikacja stanu przewodnictwa ułatwia zaplanowanie celowanego postępowania i określenie perspektyw powrotu do sprawności. Jeśli wdrożona wcześniej terapia nie przynosi poprawy, obiektywny zapis pracy tkanki mięśniowej weryfikuje potrzebę interwencji chirurgicznej. Właściwie dobrane badania EMG Ożarów Mazowiecki to procedura diagnostyczna, którą realizuje Nasza Klinika, dostarczając danych niezbędnych do kontynuowania specjalistycznych konsultacji oraz rehabilitacji neurologicznej.

Przygotowanie pacjenta i przebieg procedury

Zgłoszenie się na badanie wymaga od pacjenta przekazania diagnoście kluczowych informacji o aktualnym stanie zdrowia. Należy poinformować personel medyczny o przyjmowanych na stałe lekach, ze szczególnym uwzględnieniem preparatów przeciwzakrzepowych. Leki wpływające na krzepnięcie krwi mają istotne znaczenie dla procedury wprowadzania elektrod igłowych. Warto wymienić przebyte wcześniej zabiegi operacyjne oraz opisać dokładny charakter i czas trwania odczuwanych objawów. Właściwe przygotowanie do wizyty opiera się na kilku prostych zasadach:

• umyciu skóry w obszarze poddawanym ocenie za pomocą zwykłej wody i mydła,
• rezygnacji z aplikowania kremów, maści leczniczych oraz balsamów na badaną kończynę,
• założeniu luźnej odzieży, która umożliwi łatwy dostęp do ramion lub podudzi.

Warstwa kosmetyku na naskórku zaburza przewodnictwo i utrudnia bezbłędną rejestrację sygnału elektrycznego przez aparaturę. Sama procedura nie wymaga bycia na czczo ani modyfikowania codziennej diety.

Samo badanie dzieli się zazwyczaj na dwa następujące po sobie i uzupełniające się etapy. Pierwszym z nich jest elektroneurografia, która polega na naklejeniu na skórę elektrod powierzchniowych. Urządzenie stymuluje badany nerw za pomocą słabych impulsów prądu elektrycznego, a oprogramowanie rejestruje czas oraz amplitudę sygnału. Stymulacja powierzchniowa wywołuje u pacjenta uczucie specyficznego mrowienia lub krótkotrwały, bezwiedny skurcz stymulowanego mięśnia.

Drugim etapem jest elektromiografia igłowa, podczas której diagnosta wprowadza w strukturę mięśnia jednorazową, bardzo cienką elektrodę. Specjalista analizuje aktywność elektryczną tkanki najpierw w całkowitym spoczynku, a następnie prosi o wykonanie świadomego skurczu. Wkłucie elektrody wywołuje wrażenie zbliżone do wrażeń towarzyszących standardowemu pobraniu krwi. Czas spędzony w gabinecie zależy od skomplikowania problemu medycznego oraz liczby analizowanych nerwów. Cała procedura zamyka się zwykle w przedziale od piętnastu do sześćdziesięciu minut.

Wynik rejestracji neurofizjologicznej w postaci wydruku wykresów i wartości liczbowych precyzuje charakter problemu, ale nie zastępuje całościowej oceny klinicznej. Informacja o tym, czy dysfunkcja wynika z ucisku na poziomie korzeni nerwowych przy kręgosłupie, czy jest wynikiem obwodowego uszkodzenia splotu, determinuje kolejne kroki. Obiektywne potwierdzenie miejsca patologii pozwala specjalistom zaplanować odpowiednie techniki w ramach fizjoterapii neurologicznej, podjąć pracę z osteopatą lub skierować pacjenta na oddział chirurgiczny.